یه بغل خاطره

روی داد 40 : برایش دعا کنید...

2012-03-09T12:52:00.001+03:30

انگار همین دیروز بود ، همین یازده مهر را می گویم که رفتم ناگهانی و یکباره در آموزشگاهش تست بازیگری دادم ، وقتی بهم گفت که من بهت نمره ی خیلی خوبی میدم ، حالا دوست داری بیا توی کلاسها ، دوست نداری نیا ، انقد ته دلم را با آن کلام شیرینش برد که بی اختیار دستش را بوسیدم...
مردی بیش از یک وزنه است ، یک انبوه چه می گوییم ، خداوندگاریست برای خودش و برای ما در عرصه ی هنر ، اگر بگویم فی الحال همه ی تئاتریها ، اغراق نکرده ام چرا که همه تقریبا از موسسه ی او فارغ التحصیلند ، انقدر این نسل آموزشش گذشته و گذشته که شاگردان چند سال قبلش دارند الان در موسسه ی آموزش بازیگریش تدریس می کنند ، مثل محمد یعقوبی ، مثل پیام دهکردی ، مثل حسین کیانی و...
از سینمایی ها هم که حتما بهتر از من می دانید که کارگردان جمشید مشایخی بوده و از ثریا قاسمی و سعید پورصمیمی و دانیال حکیمی و امین تارخ و پرویز پورحسینی بگیر تا امیر جعفری و ریما رامین فر و حامد بهداد و شهاب حسینی و محمدرضا فروتن و پارسا پیروزفر و... دست پرورده های خود اویند...
روده درازی نکنم ، حالش خوب نیست ، شنیدم ، امروز از زبان معتمدی شنیدم که می گفت ، هما روستا همسرش آمده بود و فقط او را می نگریست ، فقط نگاه می کرد و جوری نگاه می کرد که انگار می داند که رفتنیست ، می داند که نمی ماند ، ولی خدا کند که بماند ، خدا نیارد...
شاگردان همه می گریستند ، حالیکه نمی دانستند اگر نخندند و نخندانند ، روحیه اش را به باد داده اند...
برایش دعا کنید ،
همین الان برایش دعا کنید ،
شما را به خدا برایش دعا کنید!

امن یجیب مضطر اذا دعا و یکشف السوء...

روی داد 39 : این منم ، مرا تحویل بگیرید...!

2011-12-21T21:14:00.001+03:30

قریب به بیش از نود درصدتان احتمالا مطلعید که ز چهرو مدت مدیدیست ، آفتابی نیستم.

به لطف بانوی سُکاندار اسبق 409 به شرکت در آزمونی برای پیوندشدن به مجری کارشناس در تلویزیون ایران راغب شدم و پس از گذراندن سه مرحله آزمون والبته حدود یکسال و اندی حال ، دوره ای آموزشی را با درسهایی سنگین ، شیرین واژدرفکن ، اساتیدی مسن ، مهربان و کاربلد می گذرانم.

برایم جالب است بدانید ، کوچکترین فرد کلاسم ، و نهقامتی دارم و نه قیامتی که قِرت اش هم ارزانی همانکه دارد. انصافا برایم کمی شادیآفرین است که کناردستی ام سه سال است خداوند فرزندی باو عطا کرده و کمی آنطرفتر ،مشاور رئیس کنترل ترافیک زمان هاشمی رفسنجانی ، آنطرفتر نریشن گوی ایرانسل و دیگریفوق لیسانس حقوق بین الملل ، آنجا هم یک خبرنگار رادیو نشسته که همه ی اساتید او رامی شناسند.

بگذریم ، جوی صمیمی حاکم بود ، یا لااقل من کمیاینطور برداشت کردم و با آنها همراه شدم ، مدتی که گذشت دیدم با هم چه خوبند ولی به من که می رسند حتی منتظر نمی شوندسوالهایشان را جواب دهم ، عده ای حاضر به تکان دادن سر و دست و زبان که هیچ نیستند، ولی باهم چه خوشو خرمند؟!!!

بودند کسانیکه من برایشان هیچ توفیری با دیگرینداشتم ، به عنوان نمونه همانکه مشاور ترافیک بود ، گفتم؟! ، نه نگفتم ، یکجورهایی همکاریم ، سال 55برای یک کار تئاترش 65000تومان پول گرفته که صدایش واحتمالا خدایش هم گواهیست. درست حدس زدید با پولش می توانسته بهترین خانه هایتهران آنموقع را خریداری کند. همان خبرنگار و دیگرانی هم بودند و مابقی بویی ازروابط عمومی گویا نبرده بودند ، حس سیاه تکبر و غرور و خودبزرگبینیشان تا پس کلهام را می سوزاند ، در شناخت سازمانی مراحل تماسو فهم و درکو احساس را برایمانتشریح کردند ولی نشد که نبود!

صحبتی شد با مردی(استاد) بزرگ کهلااقل رسانه ی 6کشور اول اقتصادی جهان را در مشت دارد ، از انگلیس و آمریکا و آلمانگرفته تا ژاپن و چین و غیره ، قرار شد تشخیص دهد آیا یارای ادامه دادن در این حوزهدر توان من هست یا خیر که آزمونی تک سوالی تحت عنوان تست شخصیت برایمان تدوین کرد کهپاسخش این بود:

لطفا در زمینه های اجتماعی و رفتاری خودتان شکنکنید. شما می توانید با اعتماد به نفس و صبوری بیشتر تعهدات رفتاری متقابل خودتانرا عرضه و سپس اثبات کنید.

موفق باشید.

متشکرم!

ادامه دادم ولی هنوز به جز اندکی کسی با من حرف نمیزند.

ولی با خودم حرف می زنم ، با کتاب ، با قورباغه ایکه هدیه گرفته ام...

به زیبایی خودم شک کرده ام ، به زیبایی درونم ، بهبرونم ، به ظاهری که دارم ، به باطنی که درکش مشکل شده است...

می گویند:

شادی پروانه ایست که هرچه تقلا می کنی نمی توانی آن را شکار کنی ، باید آرام باشی تا روی شانه ات بنشیند ،

شانه هاتان پر از پروانه!

یلداتون مبارک...

اگر برایم پیامی می نویسید و اگر فکر می کنید ارزشیدارم برایم غزلی مخصوص از خواجه ی شیراز بگیرید ، نوشته تان را ضمیمه اش کنید تادر این شب عزیز اختصاصی دعایتان کنم!

به یاد حال یلدای پارسال.×

روی داد 38 : نور یا ظلمت؟!

2011-12-07T23:48:00.001+03:30

در جنگ نور و ظلمت ، یا باید نور باشی یا ظلمت راه سومی وجود ندارد.

ساکت بودن و سایه ماندن همان ظلمت است.

پس بکوش به قدر خود روشنایی بخشی ، حتی به اندازه ی یک شمع!

عشق یعنی گداختن ، این سخن حسین است...

(روز واقعه 1371)

×.از علاقه مندان به حضور در تئاتر جناب منصور نصیری در خواست می شود یک روز هماهنگ شوند و به تئاتر بیایند و حالش را ببرند!

مکان تالار وحدت ، موضوع مناسبت محرم ، زمان ساعت 19!

×.عزاداری ها از همه قبول ، امید که ما هم در دعایتان بوده باشیم!

روی داد 37 : دانشگاه کربلا...

2011-11-27T00:03:00.001+03:30

باز از راه محرم غم رسید

بر زمین و آسمان ماتم رسید

این هلال قد کمان دیگر است

لیتنا کنا معک اندر سر است

خرقه ها را بار دیگر تن کنید

آتشی در قلب این خرمن کنید

طبل وشیپور عزا را سر دهید

هفت اقلیم عطش را در دهید

ورد صوفی ح س ی ن

فاعلاتن فاعلاتن فاعلون

حای آن حمٍ به ذات کبریا

سین آن سرها ز پیکرها جدا

یای آن یکتا پرست و یذکرون

نون آن باشد قسم بر یسطرون

سینه از درد فراقت خسته است

دل بروی غیر تو او بسته است

هیچ دانی در دلم جا کرده ای؟

عرش حق شش گوشه بر پا کرده ای

عشق بازی با تو معنا می شود

نور حق با تو هویدا می شود

السلام ای شاه مظلوم و غریب

السلام ای آیه ی امن یجیب

السلام ای نو ر چشم مصطفی

السلام ای خامس آل عبا

مهدی شریفی

×.پی نوشت: پروردگارا ! اول شعورو شعر عزا را به ما عطا فرما ، بعد اگر خواستی لذتش را !

روی داد 36 : وضعیت شبهای سفید تلویزیون...

2011-11-22T22:12:00.001+03:30

حال غریبی دارم ، خیلی غریب...

شاید برای اولین بار باشد که برای دیدن یک سریالاینهمه بی تابی کنم و برای لذت بردن از آن ، همه را مجبور به سکوت . با اینکهممکن است کمی باورنکردنی به نظر برسد ولی به شدت معتقدم که این کار یک کلاسکارگردانی ، بازیگری ، دکور و صحنه ، نور ، دکوپاژ ، تدوین و میزانسن و... است ، کلاسی کهدارم با مهمترین ورودی جسم بشر دریافت می کنم ، چشم.

در این کلاس می آموزی که دوربین را کجا بکاری ،صحنه را چگونه بیارایی ، در یک مجموعه ی قدیمی کاپشن مارک 2009 نپوشی و در کادر دوربینت در یک اجتماععمومی ، 25نفر با موبایل در سال 65صحبت نکنند(سریال ستایش پلانهای گذر طاهر فردوس درمعابر شهر). در این کلاس می آموزی بازیگر نباید برای گریه کردن زور بزند ، میآموزی که درس خواندن چقدر مهم است ، می فهمی که قهر چقدر مکدر و چرک است ، میآموزی که اسلو موشن چقدر یاری دهنده است ، می آموزی که های انگِل چقدرزیباست ، و می آموزیم که برای کارگردانی قهر کردن با مادرمان لازم نیست.

مدت زیادیست که قصد نوشتن دارم ، از همان موقعی کهمی خواندم که این سریال بوی زندگی می دهد ، این سریال چنان و چنیناست ، از همان موقع که می خواندم بهروز دارد ادای بهداد را در می آورد ، بهروز وثوقنمی خواهیم ، وقتی بهداد نابالغ بود(هرچند که اعتقاد دارم در این نقش از بهداد همبالغتر است) . می خواستم یک چیزی بگویم و نمی دانستم آن چیست ، یونس غزالیبود؟ ، کنترل اینهمه بازیگرو نابازیگر بود؟ نمی دانم چه بود ، شاید همین الان همندانم ، ولی این را میدانم که یگانه است ، نه تنها در چندین سال اخیر تلویزیون ،شاید در تمامی اعصار بعد از انقلاب ، بنابراین همیشه به همه چیزش توجه می کنم ، ازاینکه می بینم امیرحسین رستمی چقدر می تواند بهتر و متفاوت تر باشد ، از اینکه ازبزرگ بازیگری به نام محمدرضا فروتن در آخرین قست "از یاد رفته" هیچ امکانیبرای ارضای تماشاگر در صحنه ی رویارویی با همان همسر از یاد رفته نمی بینم ولی ازامیر به کرات می بینم ، از عباس غزالی(همان بهروز) وقتی این توان در ایفای یک هنر ناب را میبینم به امید برای ادامه ی این حرفه زنده می شوم ، از لیندا کیانی رستگاران و روزحسرت را به خاطره یدک می کشم که چنگی به دلم نمی زدند ولی اینجا او را ستایش میکنم ، افسانه بایگانی را که شاید نسل من کمی با او و دوران درخششش غریبه است ولیپای نیرو و مهارت او را امضا می کند ، از اسماعیل سلطانیان گرفته تا همه و همه ،حتی شهرام ، کودک بیژن و سیما ، همه را لمس می کنم ، درک می کنم .

دیشب شاید ده ها برابر یک فیلم تحت تاثیر قرارگرفتم وقتی همسر شهاب دختر عمه ی امیر به خانه شهاب آمدو دید ... ، این صحنه را نهمن ، همگی بارها و بارها در فیلم ها و سریال های مختلف تلویزیون دیده ایم ولی امشبیک ، بارِ دیگری داشت ، یک کار دیگر کرد ، فکر کن ، به خانه ی دوستت می روی تا جویایحالش شوی ، از پدر و مادرش حال خودشان و فرزندشان را بپرسی به همراه همان نامه ایکه برایش نوشته ای. بیرق سیاه ، اشک و آه ، گریه و اندوه ، و به ناگاه عکسش بازیرنویس شهید شهاب ریاحی .

انقدر زیبا تا قبل از آن بیننده زمینه ی مشاهده یاین هیبت را دارد که با اینکه گمان می کند که شهاب شهید شده ولی باز نمی خواهدبپذیرد تا لحظه ای که عکس از درب خانه بیرون می آید و از کنار امیر می گذرد.

امشب آمدم تا بنویسم ، فرق است بین ماست مالی وتمیزکاری ، آمدم تا بنویسم اشک در چشمانم حلقه زد وقتی آن توهم امیر با شلیک گلولههای دشمن و مردن شیرین تمام شد ، آمدم تا بنویسم که بدون دیدن جبهه ی جنگ تا همینقسمت قبل وضعیت سفید جنگ را به وضوح در اجتماع این مردم بی نظیر دیدم ، آمدم تا بنویسمالگوهای تربیتی را می شود به همین زیبایی به همه آموخت ، یادآوری کرد ، به پدر ومادر احترام گذاشت بدون اینکه خل و چل و دیوانه بود ، بنویسم که مادر چه نعمتیاست ، چه آرامشی است ، چه دریایی است که جنون ندارد بی مورد فریاد بزند ، تابنویسم که رفاقت الصاق به زندگی است ، بنویسم عشق معنی زندگی است ،

بنویسم که خانواده دومین پناه زندگیست!

خدا خیر دهد باعث و بانیش را که تماما از زندگیایرانی ما را ملذذ کرد ، و خدا نیامرزد آنکه را که چنین با پتک بی رحمانه بر سرسلیقه ی مردم می کوبد.

نه دیشب که تیزر انتهایی برای اعلام پایان مجموعهپخش شد ، و نه امشب که تمام شد باورم نشد و نمی شود که تمام شده است ، با لحظهلحظه اش زندگی کردم...

چقدر زیبا بدون اینکه جبهه ی نبرد را با توپ و تانکو مسلسل ببینم آن را لمس کردم و دشمن را پشت درب خانه هامان دیدم...

کاش جای مختار ، وضعیت سفید ، ضبط می کردم!

×.نکته ای لزوم به ذکر دارد که ؛ در ابتدا مهین شهابی چندین سکانس از سریال وضعیت سفید را بازی کرده بود که در میانه ی کار مرحوم شد ، خدایش رحمت کند ، به زعم نگارنده با دیدن سکانسهای مرحوم شهابی ، شهین تسلیمی بهتر از پس نقش برآمده!

روی داد 35 : شیرین یزدانبخش...

2011-11-18T22:21:00.001+03:30

یک تماشاگر حرفه ایست ، تماشاگر حرفه ای تئاتر ،جدا از اینکه رادیوییست و صدای زیبایی دارد ولی به عقیده ی من ربودن سیمرغ بلورینبهترین بازیگر مکمل زن دو سال قبل جشنواره ی فیلم فجرش را بیش از 50درصد مدیونهمین تئاتر دیدن های مداومش است...

هر کاری را لااقل دو بار می بیند ، این عادت او برای فیلمهای روی پرده نیز نقض نشدنیست ، راستی می دانستید قرار بوده به جای سهیلا رضوی در نقش مادر "یه حبهقند" ظاهر شود ، که رغبتی به فراگیری لهجه ی یزدی نداشته.

میگفت :

مادر ، تو جدایی من ده روز سر فیلمبرداری بودم مادرکیمیا حسینی (بچهه) می گفت دو ساعت و سی و پنج دقیقه فیلمو تو برلین تویه سانسش نشون دادن ولی اینجا کلا پنج دقیقه تو فیلمم ، ولی اصلا مهم نیست ،فرهادی خیلی باسواده ، لیلا حاتمی که نگو ، واقعا کاربلده و با علم...، چقدرخانوم!

او امسال(تا آنجا که من می دانم) دو فیلم درجشنواره ی فیلم فجر دارد ، یکی "برف روی کاج ها" ، اولین اثر پیمان معادی به عنوانکارگردان (که جالب است در آنکار حسین پاکدل هم بازی کرده) و دیگری نقش اول فیلم"بوسیدن روی ماه" همایون اسعدیان ، که عکس فوق یک راش از این فیلم است ،در بوسیدن روی ماه با این بزرگان هم بازی شده:

سعید پور صمیمی ، مسعود رایگان ، صابر ابر ، شاهرخفروتنیان و...

تا یادم نرفته بگویم رابعه مدنی (مادربزرگ سریالوضعیت سفید و مادر امیرشهاب رضویان کارگردان فیلم خوب "مینای شهر خاموش") پارتنر اودر این فیلم است!

حال اینهمه را گفتم که چه؟

برای اینکه امروز برای اِن اُمین بار او را درتئاتر شهر دیدم و از خاکی بودن این زن هنرمند عمیقا ملذذ می شوم و از مصاحبت بااوشادان...

داشت راجع به همین حضورش در لطفا مزاحم نشویدوسیمرغ بلورینو ، جدایی نادر از سیمینو ، نقش جدیدش در کار پر ریسک همایون اسعدیان بایک خانمی که به زحمت او را به زور آشنایی چهره اش شناخته بود و حتی قادر بهیادآوری فیلمهای قبلی کارگردانان فیلمهای مذکور نبود ، می گفت که توجهم را جلب کردو انقدر به من محبت دارد که اجازه می دهد او را با پیشوند "خاله" صدا کنم!

امروز او را در سالن چهارسوی تئاتر شهر سرکار "پیکره های بازیافته" قطب الدین صادقی دیدم که در آنکار مازیار ، دوستم و استاد محسن حسینی ، استاد ارجمندم بازی می کردند و موسیقی آنرا هم هادی رحمانی ، موزیسین و دانشجوی سابق همین دانشگاه خودمان علم و فرهنگ می نواخت!

درباره ی کار صحبت نمی کنم ، چرا که به زور دریافتم که کی به کجاست!

روی داد 34 : و امروز بر دارش آویختندو فرداروز بسوزاندن و پس آن فردا خاکسترش را به باد دادند...

2011-11-09T00:54:00.002+03:30

بعد از مدتها دارم راجع به تئاتری که منو تحت تاثیرقرار داد می نویسم...

در مورد اثری که اگر بشمارم شاید به زور ، انگشتانیک دستم را به انتها برساند...

توقعی فراتر از این عمارت گرد و قشنگ(تئاتر شهر)دارم...

نام میبرم این چند اثر را :

ابرهای پشت حنجره...

حضرت والا...

کنسرت حشرات...

زنی از گذشته...

و امشب...

گفت امروز بینی و فردا بینی و پس آن فردا ...

از دست اونهایی که کلی التماسشون کردیم که بابا نیمبهاست...

بیاین ناز نکنین...

زندگی حسین ابن منصور حلاجه...

هدا ناصح ترکونده...

دکور خفنه...

نور استثناییه...

کار خیلی خوبه...

نیومدن... ، رفت...

تازه انگار نه انگار که مسیرشون می خورد ما رو برسوننآزادی ، یه تعارفم نزدن...

آدم چی بگه...؟

با اون پراید برفی!

فقط نمی دونم چرا یادمه آخر داستان حلاج خاکسترشو تو آب ریختند که روی آب با نوشته اناالحق خاکسترها ماند...؟!!!!

×.نوشته : نیما دهقان ، کارگردان : زهره بهروزی نیا

نمایشنامه برگزیده ی سیزدهمین جشنواره بین المللی مبارک/یونیما تهران(1389)

برنده ی جایزه بهترین بازیگری زن از کارناوال عروسکی بین المللی آلماتی/قزاقستان(2011)

برنده ی دو جایزه ی بهترین بازیگری زن و بهترین نمایش اصیل و اخلاق از جشنواره ی عروسکی بین المللی پراگ/چک(2011)

روی داد 33 : مرگ...!

2011-11-05T00:12:00.001+03:30

دانی که عجب قافله ی عمر شتابان گذرد؟!

همچو خاری کهدر این باد بیابان گذرد

چشم بَربَندو نظر بر کفن خویش انداز

کاش نامَت درصف و زُمره ی خوبان گذرد

رباعی ِ مسعود اسماعیلی

روی داد 32 : ببار ای ابر...

2011-10-31T00:05:00.000+03:30

باراللها...

شکر ،

به خاطر ترنم پنج روزه ایکه ارزانیمان کردی...

بدون شرح 6 : دلــــــــــــــــــــــــــــــــــم...

2011-10-26T00:02:00.000+03:30

روی داد 31 : درد این آتش جانسوز نهفتن تا کی؟!

2011-10-22T01:06:00.001+03:30

«يا لطيف

خير ببيني آقا سيدرضاي ميرکريمي.

کام‌ات شيرين. اگر اين حَبّه قندت نبود، يادمان مي‌رفت کجايي هستيم و با کامِ تلخ در صفِ سفارتِ خرس‌نشان ايستاده بوديم تا از سرزمين هميشه آفتاب‌مان به جبرِ همكار تلخ‌مزاج، همه مهر دروغ بر پيشاني، متقاضي پناه به سرزمين هميشه ابري بگيريم.

خير ببيني برادر. تو با حَبّه قندي کام دودگرفته‌مان را شُستي و به يادمان آوردي که ايراني هستيم. نامي داريم و نشاني. ادبي داريم و آدابي، که به وقت شادماني بدانيم چه بايد کنيم و به وقت عزا چه بايد باشيم.

سيّد عزيز، متوقع نباش که با اين حَبّه قندت قادر به شيرين کردن کامِ جفامسلکان باشي. اين تلخي به بلنداي نسلِ اين نهضت همچنان ادامه‌دار است، ولي بدان، اين بارانِ سياهِ جفايِ غريبه‌هايِ دوست‌نما، پاياني دارد. تو حوصله کن و مباد که شکايت به غريبه بري. تو شاگردِ مکتبِ فردوسي و حافظي که نه کوچيدند و نه شوقِ ترکِ سرزمين به فرزندانشان دادند. اين عصر وارونگي پاياني دارد برادر!»

برادرت ابراهيم حاتمي‌کيا

برگ‌ريزان يکهزاروسيصدونود

این نامه ایست که به بهانه ی تبریک به سیدرضا میرکریمی و خوشحالی از "یه حبه قند" با نیش و کنایه ای زهردار که گویا به اصغر فرهادی زده شده به قلم آقای کارگردان درآمد؛

حال راغبم نظرم را ابلاغ و مایلم نظرت را نیز بدانم ، چنانکه من حق دادن نظر به کلام این نامه را داشتم تو نیز داری ، پس هم برای من هم برای او ، بنگار!

سلام و درود بر ابراهیم حاتمی کیایی که اگر هفته ای یکبار نشود ، حتما ماهی یکبار آژانسش را که به دقت حتی میمیک بازیگرانش را حفظم می بینم...

من زمانی که ارتفاع پست را دیدم با خودم گفتم که این جنس ، جنسی سوای از سینمای حاتمی کیاست و حسم چنین می گفت ، ولی انگار ادامه ی همان قدرمطلق*های اوست. این دقیقا همان نیک اندیشی است ولی تمامیش نیست.

آری ابراهیم خان حاتمی کیا در انتها -چرا سختش کنیم در دل-تمام فیلمهایش امید را زنده نگه داشته و مخاطبش را با امید به خانه می فرستد. خب این غذای خوشمزه ایست نوش جان...!

انگار همین دیروز بود که سخنانت در راز را دیدم و خواندم ، آنجا شاید صراحتا مشخص بود که چه گفتی ولی چه شده که انگار دنبال شر می گردی؟!

ابراهیم حاتمی کیا به دنبال کتک کاری است؟! به دنبال عربده کشی و چاقو کشی است؟!

اگر بوده پس چرا در فیلمهایش همیشه توپ و تفنگ و نبرد مردانه بوده؟! اگر بود خروس جنگی می ساخت...

اگر نبوده پس این خط و نشان برای نبرد ... چیست؟!

نه ابراهیم حاتمی کیا اینکاره نیست ، پس چرا بویی دگر می آید؟!

عرض می کنم...

باید با هم درک درستی از واقعیت را لمس کنیم ، ما در ایران نابغه کم نداریم ، اگر فکر می کنید داریم ، ادامه ی این متن را نخوانید ، چرا که نتیجه ی گفته هایم از همان بند اول است ، یکی از آنها(نوابغ) خود حاتمی کیاست ، دیگریش پیمان قاسم خانی است ، در عرصه ی بازیگری هم که الی ماشالله و به زعم من بازهم هستند کسانی که در امتدادشان فرهادیست.

خب ، حاتمی کیا که پسرصادق ایران است -و همین حرفهای تند و تیزش هم برگرفته از همان صداقت است-صبحانه ی فکری را خودش پیدا کرده ، نوش جان کرده ، به ما هم توصیه کرده است ، ولی آیا به اصغر فرهادی و پیمان قاسم خانی بزرگ که هر دو جهانی فکر می کنند و حق هم دارند فکر کنند کسی خوراک فکری داده؟!

الآن را نمی گویم از همان زمانی صحبت می کنم که حاتمی کیا برای دریافت جایزه ی "به نام پدر"ش در اختتامیه ی فجر فرهادی ، قلمش و فیلمش را ستود.

خوراک فکری که به آنها ندادیم ، قدری تامل کردند -یا به قولی زور زدند- و بروز دادند آن استعداد ناب و تفکر جهانیشان را ، حال انگشت اتهام به سمتشان گرفتی که چه؟! که چرا شما اینچنین کردید؟! مگر چه کرده اند؟! گشته اند از درون خودشان ، خودشان را نشان دادند ، هویتشان ، زندگیشان ، ماشین و زن و بچه و خانواده شان را ، اینها اجتماع را بهتر نشان دادند یا شما حاج ابراهیم؟!
یک جوری می رویم لباس رزم جبهه می پوشیم و آماده ی جنگ (با همان غریبه ی دوست نما گفتنتان) می شویم که انگار خدایی نکرده خوراک فکری را از غرب بر او دیکته کرده اند و فی الحال او دست نشانده ی تفکرات صیهونیست است!!!

شما تمام سینمای اجتماعیتان -به جز دعوت و گزارش یک جشن و البته ارتفاع پست که فرهادی برایتان نوشت- یا جنگی است یا اجتماعی است در هجوم پس لرزه های جنگ.

اگر می شد جایی صدا را بلند کرد ، بلند می شد و لگدزنان بر سر قزافی به سان عقده ایها فریادی زده نمی شد. که گفته فرهادی صدایش را بلند کرده؟ اگر بلند شده بود که اکران نمیشد ، نه در اینجا و نه در هیچ جا ، چرا که این درد ، درد من و شما و اینجا نیست و درد همگان و همه جاست ، یعنی کاش میان ما نبود این همه درد مشترک ، بگذریم!

می گویید : "من واقعا متاسفم برای کسیکه می گوید در این جامعه ، من مجبورم دروغ بگویم ، تو و زن و بچه و همسر و پدرم مجبوریم همگی به جبر دروغ بگوییم و آخر سر هم به این نتیجه می رسیم که از ایران برویم..."

اینها را در برناه راز گفتی و اکنون هم دوباره...دمی بر آتش زیر خاکستر...من که چنین برداشتی از "جدایی نادر از سیمین..." نکردم ، بگذریم ، ولی گیرم که چنین برداشت شود ، خب به نقطه ی خوبی رسیدیم؛

سری به دانشگاههای کشورت در بینابین همان جوانهایی که به گفته ی خودت (در مصاحبه با هفت) نمی توانی با آنها از نزدیک ارتباط برقرار کنی و بفهمیشان ، زدی؟! بیش از 80درصد آنها می گویند: "داریم می رویم"،"کارمان درست شده می خواهیم برویم"،"آمریکا ، کانادا ، آلمان ، استرالیا ، هر کجا که شد ، هر کجا جز اینجا..." این کجای سیاه نمایی است؟ این چه غرغر کردنی است که به همگان علی الخصوص مسئولان ما می گوید که ببینید چرا همگان می خواهند بروند...

به زعم من حتی می توان پیامهای بزرگان دینمان را نیز در "جدایی..." دید ، بزرگترین گناه دروغ است این را همه می دانیم ، حال ریشه ی این گناه کجاست؟!

ریشه ی همه ی گناهان ترس است.

حضرت علی (ع)

و حالا دوست دارم پاسخ همان علی را در جواب سوال فرهادی (که چرا همگان دارند می روند) را بشنوی؛

عدالت را اجرا کن و از زورگویی و ستمگری بپرهیز ، زیرا زورگویی مردم را به ترک وطن وا می دارد...

نهج البلاغه/حکمت 476

اینجاست که عقل سلیمتری هم موجوده . اینکه مثلا شخصیتی می گوید:

"اینجا خاک منه ، وطن منه ، اینجا جاییه که خاک کفش ، گِل بدن منه...

پس من باید بسازمش...یه عده ای بهش خیانت کردند ، بعد از ما هم می کنند ، کما اینکه آشنا و غریبه هم اکنون چه با رفتنشون و چه با حضورشون دارند خیانت می کنند ، ولی من باید بسازمش ، چون م ی خ و ا م بسازمش.

نمی ذارند؟! اشکال نداره.

باید یک عده ای بروند و بگذارند که ایران ساخته شود ، باشه قبول ، اما نمی روند ، خب اونوقت من چرا بروم؟!

اونها باید برن ، نه من ، منی که می خوام بسازم!..."

من اینها رو از جدایی می گیرم...چرا که همه می دانیم هویتمان چیست ، و نمایش این وضع یک پاتَک است!

اصغر فرهادی به که سفارش رفتن از ایران می کند ، کسی که خودش نمی تواند در بهترین حالت سه ماه هم آنطرف دوام بیارد؟!

یادمان نرفته برای ساخت همین "جدایی..." تهیه کننده ی آلمانی داشت و داشت تولید می شد که خود فرهادی گفت نمی توانم در خارج از ایران فیلم بسازم فسخ قراردادش را به تهیه کننده ی آلمانی هدیه دادو نساختو به ایران آمدو ساخت!

رضا امیرخانی در برنامه ی پارک ملت گفت:

"شروع کنیم؟! چرا 6تا پرچم(ایران) در این استودیوست؟! پدر ، پسر ، روح القدس. در قرآن هم داریم. و همه ی مضارب سه میشود.

چرا چنین شده؟ ما باید مردم رو به اصل و هویت خودشون آشنا کنیم ، باید برشون گردونیم به هویتشون ، منظورم این نیست که سنتی شان کنیم ، ولی نگیم به یکباره که مثلا ،

بانک ارگانی است صیهونیستی(به عقیده ی نگارنده امیرخانی اینجا تصویر تصمیمات عجولانه مدیرانیکه با حکم ،به درجه ای رسیده اند را به چالش کشید کما اینکه کم و بیش مستقیم به این مهم نیز اشاره کرد)...خب الان چه کنیم؟! هویت مردم در دستانشان است ، الآن ، با اجرای این حکم؟!!

من با 7تا و 10تا پرچم هم بلدم بگم. ما درگیر همینهاییم ، بزرگان ما گفتند ، در قرآن هم داریم که با پدران خود دعوا نکنید ، ستیز نکنید ، تفسیر این میدونید چیه؟! اینکه اونهاییکه با پدرانشون دعوا می کنند عین پدراشون می شن ، شما هم وقتی به این مسائل اینقدر حساسید و دعوا می کنید می شید خود خود اونها..."

دست آخر اینکه ، ابراهیم حاتمی کیا هویت جنگ ، حماسه ، عِرق و عشق ما را به ما گوشزد کرد ،

اصغر فرهادی هویت اجتماع و دین ما را.

والسلام...

×.قدر مطلق در ریاضی به این معنی است که نتیجه ی خروجی هر عبارتی که داخل قدر مطلق باشد مثبت خواهد بود.

بدون شرح 5 : من زن نمی خوام مادر...

2011-10-16T18:06:00.000+03:30

بدون شرح 4 : عمو پرویز...سال 1355...

2011-10-07T00:39:00.000+03:30

همینجوری 18 : مانع...

2011-09-25T15:04:00.003+03:30

هیچ چیز نمی تواند مانع کسی شود که اراده کرده است آرزوی خویش را به واقعیت تبدیل کند.

هر مانعی تمرینی است برای آمادگی بیشتر.

این مانع قدرت او را برای انجام هر چه بهتر کار بیشتر خواهد کرد.

اریک باترورث

مشکلات و موانع می توانند شما را قوی تر یا ضعیف تر کنند.

انتخاب با شماست.

×. بر گرفته از کتاب تو می توانی (روحیه ام را بالا ببر). ران کافمن . سیما فلاح.

×.مدتی بود به دلیل قحطی و قطعی اینترنت نمی شد که نوشت ، و حال با دوباره آمدنش ، وبمان جان دوباره ای گرفته است ، پس پوزشم را پذیرا باشید که این صفحه مان همیشه یک حال و هوایش تنوع ندارد ، و ممنونم که با هم این دنیا را جلو می بریم همچنان!

بدون شرح 3 : چه شباهتی...؟!!

2011-09-05T05:28:00.000+04:30

روی داد 30 : مـــــــــــــــــــــــــــادر...

2011-09-01T08:37:00.001+04:30

حالش خوب نبود ،

مدتها بود به بیمارستان می رفت و باز مرخص می شد ،

دخترش بر سر اختلاف با پسرش به خانه نمی آمد ، اما ،

چه عروسی ، چه عروسهایی ،

در بیمارستان ماندندو تیمارش کردندو از زخم بسترش لرزیدند ،

دستان حسین ، پسرش را گرفته بود ، مدام می گفت :

یا علی ، یا علی ، یا علی...

چه حالی داشت تا یک ساعت بعدش ،

وقتی تمام کرد ، دختر با شوهرش آمد و اشک ریخت ،

قدر مادرم را می خواهم بدانم ، نگو نمی توانی ،

می دانم ،

مادرم را در آغوش کشیدم ، بوییدم ، بوسیدم و به او گفتم دوستت دارم ،

بدون مناسبت ،

بدون روزی خاص ،

نعمت یعنی همینکه هستی...

دوســـــــــــــــــــتت دارم!

همینجوری 17 : روزگار جوانی...

2011-08-25T21:29:00.002+04:30

جوانم ، اما ،

چه جوانی؟!

انگار نه انگار که جوانم ،

نصیحت می شوم ،

فقط نصیحت ،

حتی نمی کنم کاری ، تا خطایی نشود ،

باز نصیحت می شوم ،

زمان می گذرد ، زمانه نیز هم...

جوان هستم ولی جوانی نمی کنم...

می گذرم...

پیــــــــر میشوم...

می مانم...

در کار خودم می مانم ،

که از همان جوانی پیر شدم ،

همچنانکه پیر شدم باز نصیحت می شوم ،

چون ، همه چیز زور شده است...

پدری که هرچه خواسته کرده ،

مادری که هرچه خواسته گفته ،

برادر و خواهری که رنگ بدبختی زمانمان نچشیده ،

و همچنان دارم نصیحت می شوم ،

انگار نه انگار که جوانم ،

از خود پرسیدم یک بار ،

خطایم کجاست ،

شکلم؟ ،

دلم؟ ،

زندگی؟!

وای...زندگی...زندگی ، همه چیزت زور شده ،

انگار نه انگار که جوانم ،

نیک می دانم کوچکترم ،

چون کوچکترم ، سزاوار بد خلقیم ،

و چون کوچکترم ، به این بدخلقی که زور شده ، واکنشم...

نصیحت می شوم ،

چون ، همه چیز زور شده ،

کاسه ی صبرم لبریز شده ،

دلم ازین زمانه سیر شده ،

پدرم پیر شده ،

مادرم زمین گیر شده ،

جهان با مردمش در گیر شده ،

نامردمان دلیر شده ،

خدایا ، دیر نشده؟!

یارای ماندنی نیست برای اشکهای پشت پلک ،

دیدی دلت می گیرد؟ ،

...

کسی اشکهایت را نبیند ،

انگار نه انگار که جوانم ،

انگار نه انگار ،

به کجای دلم سفر کنم؟

به کدامین نگاه روشن عشق؟!

عشق؟!!!!!!

چه واژه ی غریبی ، در دبیرستان در کتابی خواندم ،

یک دو ساعت بر کلامش ماندم ،

دیدم کاربردی ندارد ، به کتابخانه برگرداندم ،

همچنانکه نصیحت می شوم ، فهمیدم ، همه چیز زور شده ،

اصلا می دانم جوانی چیست؟!

پدرم ، پرسشی دارم ، مادرم گلایه ای ،

خواهرم ، قلب سنگینی دارم ،

برادرم...

کاری با تو ندارم ،

پدرم ، جوانی چیست؟!

تو اینک به نگاه من و دل ، چشم و چراغ خانه ای ،

جوانی چیست؟

مادرم ، تاج سرم ،

رویای جوانیت برایم چیست؟

خواهرم دوستت دارم ، دل و دستم از تو ،

گاهی تو به من بگو ،

همه چیز زور شده ،

قلبهامان دور شده ،

زمین و زمان شور شده ،

مردمان شرور شده ،

خانه مان گور شده ،

خانواده مان...صبور...

...

نه نشده ،

خودمانیم ،

همه چیز زور شده...

همچنان نصیحت می شوم ،

و...

انگار نه انگار که جوانم!

×.مسعود اسماعیلی 3/6/90

همینجوری 16 : بدون عکس...

2011-08-18T23:27:00.001+04:30

امروزه هیچ چیز نمی بینیم که تلاشی در جهت ارزشمندتر شدن داشته باشد و تصور می کنیم که همه چیز برای همیشه رو به انحطاط دارد. همه چیز کم ارزش تر ، راحت تر ، بی تفاوت تر و ناچیزتر می شود. بحران در همین نهفته است. با ترس از انسان ، ما عشق به انسان ، احترام به انسان و امید به انسان را نیز از دست داده ایم. دورنما بیزارمان می کند؛

ما از انسان به ستوه آمده ایم.

×.تکنیک بازیگری ، نوشته استلا آدلر ، ترجمه ی احمد دامود ، فصل هشتم

روی داد 29 : تو امید نوشتنی ، هنوز...

2011-08-14T03:35:00.002+04:30

1)روز.داخلی.مسجد قدس.ختم یکی از اقوام

(آخوند مجلس در حال خوندن که چه عرض کنم آسمون ریسمون بافتن برای این قوم و خویش مرحوم و از دست رفته ی ماست که به یکباره از حاج محمد به صحرای کربلا و دقیقا گودال قتلگاه مشرف می شود بمیرم الهی یکم دیر میرسن اینا همیشه)؛

یه عده اخلاص دارند یه عده ندارند ، یه عده جوگیر می شوند ، یه عده دست رو چشم میذارند و بقیه رو میپان...

خلاصه هرکی به نحوی اشک خودشو در می کنه ،

محمد پارسا چرا گریه می کنن؟!

عمو مسعود یکی از اماما یه اتفاقی براش افتاده ، داره این آقاهه اتفاقو تعریف میکنه!

محمد پارسا تو چرا گریه نمی کنی؟!

(عمو مسعود سر به زانو می گذارد)

2)شب.خارجی.حیاط تالار عروسی

باران می بارد ، محمد پارسا درحال بازیست ، از پله های تالار پایین می رود ، خیس میشود ، خوشش می آید ، بالا می آید از پله ها ، هیجانش زایدالوصف است ،

دختری هفت هشت ساله ، کمی بسیار بسیار تپل ، با لباس عروس سفید بی آستین ، با تور سفید به مو ، و با گلهایی که اصلا تابلو نیست از روی میزها برداشته است به دست ، از پله ها بالا آمده ، محمد پارسا را می بیند ، خنده رو و به قصد اهتمام برای بازی با همنسلی به سمتش می آید ،

محمد پارسا خود را به عمو مسعود می چسباند ، دختر که متوجه می شود او ترسیده به سمت دیگری می رود ، و حالا:

محمد پارسا به به چه دختر خوبی ، فقط یه ذرّه ، یه ذرّه گُندس!

کاشکی همان چهار ساله میماندیم!

همینجوری 15 : چلچراغ...

2011-08-07T22:58:00.004+04:30

پند سی و هشتم :

به فرزندتان یاد بدهید شتر دزدی کند. این کار شما ، فرزندتان را به جلو انداخته و به جای آنکه از آفتابه دزدی کار خود را آغاز کند ، مستقیم به شتر دزدی رو می آورد و در پایان بسیار موفق تر گردیده و برای خودش کله گنده ای می شود (پدر سوخته)...

پند سی و نهم :

لطایف بی ادبی را فراگرفته و آنها را در مکان های عمومی قرائت کنید و خودتان نیز قاه قاه بخندید. این عمل و عملکرد شما ، به شما شخصیتی مثال زدنی اعطا می بخشایاند.

پند سی و دهم :

لباس استقلال را بپوشید و رویش لباس پرسپولیس را دومرتبه بپوشید. بعد بروید قاطی تماشاگران پرسپولیس وزمانیکه پرسپولیس گل خورد ، یکهو لباس رویی را دربیاورید تا لباس استقلال شما نمایان گردد!

لحظات خوشی را برایتان در حالی که لباس آبی دارید و در میان لباس قرمزها ایستاده اید ،
آرزو میکنم!

روی داد 28 : ایران...

2011-08-06T00:49:00.000+04:30

ببخشید ،

باید حس نوشتن بیاد بالاخره یه اثر خوب دیدمو ترغیبم کرد ،

بنویسم!

دوستان برید ببینید که بعد نگید ،

ای وای فیلم اجرا رو از کجا گیر بیاریم!

ایوب آقاخانی ، خسرو احمدی و اصغر همت بازیگران به نام این اثر زیبا و ایرانیند!

نسیم ادبی که پیشتر راجع بهش در تئاتر خداحافظی نکن نیک گفته بودم ، اینجا هم باز باید بگم :

واقعا آینده ی خوبی رو براش در زمینه ی هنر می بینم!

خواجه نظام الملک!

روی داد 27 : اِ؟...اینجوریه؟!

2011-07-22T13:32:00.001+04:30

طبق معمول همیشه ابتدا سینمای ما و سپس کافه سینما را برای بررسی اخبار روزانه ی هنر در کنار

دیگر صفحات گشودم ،

چشمم به مطلبی افتاد که ابتدا جدی نگرفتم و گفتم شایعه ای بیش نیست خبری که در کافه سینما

اینطور نوشته بود:

فرارو به نقل از العربیه خبر داد: پگاه آهنگرانی بازداشت شد

گفتم که هاهاها ، ولی انگار سینمای ما آب یخی باشد بر افکار من:

دادستاني تهران خبر بازداشت پگاه آهنگراني را تاييد کرد

دختری با کفشهای کتانی که دیروزها وقتی در خیابانهای شهر قدم می گذاشت گمان می کرد که راه

ابریشمی آبی را می پیماید ،

با گربه ی آوازخوانی هم غذا شده بود که همان گربه ی عروسکی شرفی به ز مردنماهای این شهر

داشته و دارد ،

(کمی مکس)

افسوس که زمانه تنها به سه زن قناعت نکرد و ستاره ای بیش ، همچون عکاس دربند را به طبقه ی

سوم اسارت گرفت ، به امید آنکه کمی صداها بیفتد ،

چه خیال باطلی...

امروز اما مانند دیروز کماکان دیدنیست ، چون زندان زنان ...

کسی چه گمان می کرد که آتش سبز اینگونه شعله کشد و پگاه صبحدم را برایمان به تلخی یادآور

باشد...؟

کدام یوسفی هست که به سربازان گمنام امام زمان ما یادآور شود که ،

مردان غیور به زندان زنان ، ورود آقایان ممنوع!

بعد از "منهای دو" به او گفتم:

خسته نباشید ، بازیتون توی طبقه ی سوم واقعا خوب بود ،

پاسخ داد:

مرسی ممنون ، شما فیلم رو دیدید؟

گفتم:

بله ، تو جشنواره دیدم ،

گفت:

واقعا؟ ، وای خوش به حالتون ، من خودم خیلی دوست داشتم ببینم واکنش مردم چیه؟

گفتم:

خب چرا تو جشنواره نیومدید ببینید؟

گفت:

ایران نبودم!

برایش با منصور آرزو کردیم که انشالله سیمرغ بگیرید...

خندید و باران کوثری را در آغوش گرفت...

... :

انقدر صمیمی بود که بهم می گفت پدر ،

چرا بود ، چرا می گفت؟

هنوز هم هست!

برایش دعا کنیم...

روی داد 26 : رویای صادق...

2011-07-13T00:58:00.000+04:30

رویایی دیدم که دیدم صادق است ،

در کتاب تعبیر خواب و در خیال تعبیر دل...

رویایی که وقتی بیدارم کرد ، چنان زخم دلم سبک شده بود ،

چنان بچگیم فزون شده بود ، که لعنت فرستادم ، که مرا بیدار کرد...؟

روز بود یا شب؟

چه بگویم؟ نمی دانم ، که بود ، کِی بود ، ولی زیبا بود...

واقعا زیبا بود...

توان گفتنش نیست ، نه از حجم زیبایی ، چرا که مدت مدیدیست ساعی در القای هرچه حجیمتر

سنگینیهای عالمم ،

از ترس...

از خاطره ی دوران کودکی و فیلم وی اچ اسِ سیندرلا که می گفت:

"می گن اگه آرزوهاتو بگی ، رویاهاتو ، تعبیر نمی شن..."

به گنجشکهای اول صبح می گفت...به فرشته های بیشتر از دوست...

تازه مزه ی بچگی را انگار فهمیدم ،

انگار هرچه بزرگتر شویم سنگ روی دلمان سنگینتر می شود ولی فرقش با سنگهای دیگر یکتاست

که به جاذبه ی زمین واکنشی ندارد

و تماما قلب ماست که بعضا سنگرباست...

...

همینجوری 14 : کوله پشتی غرور

2011-07-08T14:40:00.000+04:30

کوله پشتی اش را برداشت و راه افتاد ،

رفت تا دنبال خدا بگردد...

و گفت : تا کوله ام از خدا پر نشود برنخواهم گشت...

نهالی کوچک کنار راه ایستاده بود...

مسافر با خنده ای رو به درخت گفت :

چه تلخ است کنار جاده بودن و نرفتن!

و درخت زیر لب گفت :

ولی تلخ تر آن است که بروی و بی ره آورد برگردی ؛

کاش می دانستی آنچه در جستجوی آنی همینجاست...

مسافر رفت و گفت :

یک درخت از راه چه می داند ، پاهایش در گِل است ،

او هیچگاه لذت جستجو را نخواهد فهمید...

و نشنید که درخت گفت :

اما من از خود آغاز کرده ام ؛

و سفرم را هیچکس نخواهد دید ، جز آنکه باید ؛

مسافر رفت و کوله اش سنگین بود...

هزار سال گذشت ،

هزار سالِ پر خم و پیچ ، هزار سالِ بالا و پَست...

مسافر بازگشت ، رنجور و ناامید .

خدا را نیافته بود ، اما غرورش را گم کرده بود .

به ابتدای جاده رسید ، جاده ای که روزی از آن آغاز کرده بود .

درختی هزار ساله و بالا بلند و سبز کنار جاده بود .

زیر سایه اش نشست تا لختی بیاساید ، مسافر درخت را به یاد نیاورد ، ولی درخت او را می شناخت...

درخت سلام کرد ، سپس گفت :

در کوله ات چه داری؟ ، مرا هم میهمان کن!

مسافر گفت :

شرمنده ام ، کوله ام خالیست ، هیچ ندارم!

درخت گفت :

چه خوب!

وقتی هیچ نداری ، یعنی همه چیز داری ،

اما آن روز که می رفتی ، در کوله ات همه چیز داشتی ، غرور کمترینش بود ،

جاده آن را از تو گرفت ،

حالا در کوله ات جا برای خدا هست...

...و قدری از حقیقت را ،

در کوله ی مسافر ریخت!

دستهای مسافر پر شد و چشمانش درخشید و گفت :

هزار سال رفتم و نیافتم ، و تو نرفته ، این همه یافتی!

درخت گفت :

تو در جاده رفتی و من در خودم ،

و پیمودن خود ، دشوارتر از پیمودن جاده هاست!

همینجوری 13 : کتاب...چاپ چهاردهم !

2011-06-27T14:58:00.000+04:30

فقط زمانی که شما برای شخص خاصی ارزش فوق العاده ای قائل هستید ، می توانید عقاید و

انتــــــــــــقادهای او را بپذیرید و در کار خود دخالت دهید. در غیر این صورت ، به تصور عامه در مورد

اینکه چه چیز به صلاح شماست وقعی (وقتی) نگذارید.

هیچکس نمی تواند به شما بگوید که جوان هستید یا پیر ، زیبا هستید یا نه. موفق هستید یا نیستید. اینها

معیارهاییست که شما باید برای خود خلق کنید.

پس این مهم است که با صدای بلند بگویید :

«من خودم هستم و معیارهای خود را دارم.»

×. ابتدای متن:

یکی از اولین کارهای بازیگر این است که خود را از تنگنای اظهار نظرهای دیگران رها سازد.

×.انتهای متن:

اغلب اظهار نظرها درباره ی هنر و تئاتر صرفا نوعی شایعات پوچ است.

استلا آدلر

تکنیک بازیگری

فصل اول

ترجمه : احمد دامود

روی داد 25 : تولدت(م) مبارک...

2011-06-23T21:06:00.002+04:30

سلام عمو...

خوبی؟!

انقد نگات صادقه که نمیشه بهت دروغ بگم...

نمیدونم الآن کجایی ، ایرانی...تهرانی...هرجا هستی مهم نیست ،

خوش باشی ، این مهمه...

اولین سالیه که تولدتو جشن می گیرمو اولین سالیه که حسّت می کنم...چه حس قشنگی!

چه خوب با دویچه تو آلمان حرف زدی...

راستی کسی بهت گفته صدات چه آرامشی تزریق می کنه؟

کاش همه متولدای تیر مثل تو باشن...

بهت می گن پاچینو...

آخه کجات شبیهه؟

پدرم پرسید: مگه قراره بازیگر شی بابا؟!

مادرم: این بچه غذای روح می خواد...باید یه جا خالی کنه خودشو...

درد داره؟...بره واسه اهلش بگه...

شور داره؟...رو سِن واسه هنردوستا بریزه...

خشم داره؟...جلو دوربین واقعیتش کنه...

بابا: اینا رو چرا به ما نگه؟

(سکوتی معنادار ناشی از همان معنایی که درون جوانهاست)

قربون مادرم برم ، مصاحبه امو که خوند گفت:

فواره وقتی سقوط می کنه که زیادی بره بالا...

شاید نسبت به تو خیلی لای پرِ قو بزرگ شدم ولی طعم دردو برات می تونم بنویسم ، شاید نقاشیم خوب نباشه اما پای کاغذ نقاشیم گریه رو واقعی می کشم...شک نکن!

لازمه ، نیازه برام...این درد و دلا...

راستی این اولین نامه نیست...

فکر نکنم آخریشم باشه...

تا حالا که ضرری نداشتم ، مزاحمتی هم که فکر نکنم...

البته واسه اوناییکه خودشونو Spider CAM می بینن و از بالا به بقیه نگاه می کنن چرا گویا همه مزاحمیم...

راستی تا حالا یابو وَرِت داشته؟!

یکی رو دیروز بدجوری ورداشته بود ، حسابی هم مستفیضمون کرد ،

با الفاظ کاملا رکیک مودبانه اش ،

با خودم می گم : اگه این مصاحبه هات دروغ باشه چی؟ نه اینکه بقیه دروغش کنندا ، خدایی نکرده خودت...

اگه این همه مَردم ، مَردم کردنت بویی از خدا و معنویت و مهدویت نداشته باشه؟

یکی می گفت : از نزدیک دیدم پرستویی رو خیلی کارش درسته انگار ما مشهوریم اون مخاطب ماست ، یه جوری به ما سلام داد همگی شرمنده شدیم...

همین دیروز یکی می گفت : من یک ساعت و نیم تو دانشگاه تهران باهاش حرف زدم ، خیلی خودشو می گیره ، آدم نیست...

خیلی سعی کردم بگم رو چه حساب؟ ولی نه فرصت شد و نه قانع!

علی ایُّ حال ،

به حبیب رضایی سرکار آژانس شیشه ای چی گفتی تو اون 20-25 دقیقه ی تو راه برگشت به خونه ، تو ماشینت؟

همون پرایده که اونموقع تازه خریده بودیش...

اطلسی بود؟...سرمه ای بود؟...یشمی؟

به شما چه آقا؟...راست میگی به من چه؟

قبل اینکه تموم بشه بِزا امضا می کنم که:

دوسِت دارم...

پشت این نگاه ، عقبِ این لبخند...

خداآآآآ...

امشب شبِ تولدمه...چه شب خوبی!

تولدت مبارک...!

روی داد 24 : دایی عزت ، تولدت مبارک...

2011-06-19T15:20:00.005+04:30

سلام آقای بازیگر ،

از کجا بنویسم ،

از زمانی که بعضی پدران ، هنوز این ورطه ی فانی را قدم نمی دیدند؟

یا از هنگامیکه مرد هنر ایران بوسه زد دستان تو را؟

یا از برداشت زندگیت به سبک مستند ، و آسمان آبی!

از کجا؟

از مش حسن که گاو شد؟ ،

مینایی که دایره اش فیلم شد؟ ،

وکیل هامون ،

واشنگتنی که تنها یک حاجی داشته و دارد ،

از اجاره هایی که نشستند ،

یا از دوست آقای هالو؟

از بی تا ، بانوی بی همتا ؟

نه ، پس چه می شوند حماسه های این مرز و بوم :

ستارخان ،

کمال الملک ،

جهان پهلوانی که تختش را به خون کشیدند تا در روز واقعه همه بگریند برای : تختی ،

میکسِ کشتی آنجلیکا و راه آبی ابریشم ، خانه ای روی آب نیست؟

زادبوم حیات خلوت زنان ایرانی : ناصر الدین شاه که زندگی را با چشمان بسته میدید ، و گفت : که منم آکتور سینما ،

(عکاس باشی: کات قبله ی عالم...

ناصرالدین شاه به اتابک: این کات یعنی حرف نزن ، خَفَه شو!

ناصرالدین شاه : راستی که حضرت جناب لومیِر در آن اتاق تاریک با ما چه ها که نکرد!!!)

خدا نیامرزد کسی که در شب ، با هزار دست ، مینای روسری آبیِ شهر خاموش را از تو دزدید ،

در چهل سالگی قاضی شدن ، حکم نمی خواهد فقط شرف می خواهد که داشتی...

همه گفتند که در کنار ستاره ها ستاره می شود ، افسوس که ستاره ای چون تو چشمک زدن را پشت حیایش پنهان نمود...

راستی روز فرشته یادت هست؟ ،

انتهای گاوخونی کجاست؟ دانستی؟

چه سوال مُهملی...

حال خدا را شکر که در این زمانه ی سخت دنبال هر چه هستی

چون من عقبِ جایی برای زندگی نیستی...خدا را شکر...

دانستی که صادق کرده ، پستچی شده؟

دانستی که گراند سینما دیگر "را" ندارد؟

اینها همه از برکات این زمانست...

و آری آسمان آبی سزاوار توست ،

از دستم در رفته توان نوشتن از دهه های درخشش تو ،

من ، دیوانه ای که از قفس پریده ،

می بوسمت ،

می بویمت ،

می گویمت :

مبارک باد تولدت...

روی داد 23 : تولدت مبارک...

2011-06-19T13:33:00.005+04:30

رضا آشفته:
"رضا کیانیان" یک بازیگر تمام عیار، چند وجهی و مولف است؛ یعنی فرقی نمی‌کند در چه مدیوم و چه نقشی و به چه میزان بازی کند. او فقط بازیگر نیست بلکه در هنرهای دیگر در سطح حرفه‌ای و قابل تامل و چشم‌گیر فعالیت می‌کند، یعنی چندوجهی و چندگانه است. در نهایت به دنبال تالیف خود است از طریق بازیگری. تالیفی که تامل‌برانگیز و اندیشمند می‌نماید.

کیانیان در یک نگاه
کیانیان بازیگری است که تا امروز 5 کتاب درباره بازیگری نوشته است. رضا کیانیان فارغ التحصیل دانشکده هنرهای زیباست. بعداز انقلاب وارد سینما شده و در فیلم‌های سینمایی مانند آژانس شیشه‌ای، روبان قرمز و ... بازی کرده است. کیانیان صاحب کتاب‌هایی با عناوین شعبده بازیگری، تحول بازیگری، بازیگری در قاب و ... است. بی‌تردید می‌توان او را یکی از نوآوران و مروجان بازیگردانی در ایران دانست. از سال 1345 بازیگری تئاتر را آغاز کرد و در نمایش‌های آنتیگونه، خرده بورژوا، چهره‌های سیمون ماشا، ازدواج آقای می سی سی پی، یادگار سال‌های شن و... بازی کرد و در سال 77 برای طراحی صحنه نمایش "نیلوفر آبی" برنده جایزه شد.
رضا کیانیان متولد 1330 در تهران است و در این‌باره خود می‌نویسد: " سال 1330 در تهران متولد شدم و بعد در مشهد بزرگ شدم. در مشهد به مدرسه رفتم و بعد در تهران دانشکده را تمام کردم.
در دانشکده هنرهای زیبا تئاتر خواندم، اما نقاشی و طراحی هم می‌کردم. کاریکاتور هم می‌کشیدم. سال‌ها تئاتر کار کردم. سال‌ها هم هست که سینما کار می‌کنم. بازی می‌کنم. طراحی صحنه و لباس هم می‌کنم. فیلم‌نامه هم نوشته‌ام. برای تلویزیون هم بازی می‌کنم. تولید هم کرده‌ام. دو سه سالی نجاری کردم. منظورم ساختن مبل و صندلی و میز و قفسه است. پنج کتاب هم درباره بازیگری نوشته‌ام"
در شانزدهمین جشنواره فیلم فجر برای بازی در فیلم "آژانس شیشه‌ای" جایزه بهترین بازیگر نقش دوم را گرفت و در سیزدهمین جشنواره فیلم فجر برای بازی در فیلم "کیمیا" کاندیدای دریافت جایزه بهترین بازیگر مرد نقش دوم بود. در ضمن او در فیلم‌های "سینما سینماست" و "روبان قرمز" بازی‌های فوق‌العاده‌ای ارائه داده است.
او برای بازی ماندگارش در فیلم "خانه‌ای روی آب" سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد را از بیستمین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر بدست آورد.
اولین نمایشگاه انفرادی عکس‌های رضا کیانیان با عنوان "عکس‌های تنهایی" جمعه، 15 آذر، سال 87 در فرهنگسرای نیاوران افتتاح شد.
او در این‌‌باره و به نقل از هایده، همسرش، می‌نویسد: "همسرم می‌گوید: همان طور که در هنگام بازی روی صحنه یا جلوی دوربین، از نقش آشنایی‌زدایی می‌کنی تا تماشاگر با نقش فاصله بگیرد، با چوب‌ها و عکس‌هایت هم همین کار را تکرار می‌کنی. چوب‌ها را طوری به نمایش می‌گذاری که تماشاگر آنها را دوباره کشف کند... و عکس‌هایت از چیزهای ساده‌ای است که از فرط روزمره‌گی دیده نمی‌شوند. تو از آنها آشنایی‌‌زدایی می‌کنی. دیدنی و قابل دوست داشتن می‌شوند.
من می‌گویم همه چیز این جهان را می‌توان دوست داشت.
ولی ما در جریان روزمره‌گی بی‌حس می‌شویم و دور و برمان را کم‌تر می‌بینیم و کم‌تر می‌شنویم"

مسعود اسماعیلی :

هنرمند ، هرجا که رود قدر بیند و در صدر نشیند...

بی ادعا ،

تولدت مبارک...

×.کاملترش را اینجا بخوانید...

روی داد 22 : گل آقا...

2011-06-18T01:32:00.001+04:30

آی پلو خورا ، پلو خورا ، فصل مسماست

کَدو مال شما ، بادمجون از ماست

آی برو تو دلم قَرَمی* بادمجون ، آی برو تو دلم قَرَمی بادمجون

رات از این وَره ، قدّتو قربون

سرخی لبت گوجه فرنگی ، سرخی لبت گوجه فرنگی

جونم عزیزم چقده قشنگی

داداشت سفیده تو چرا سیاهی؟

سیاها مثل تو نمیرن الهی!

*.قلمی

همینجوری 12 : تو نزدیکی...

2011-06-10T01:33:00.000+04:30

تو نزدیکی که ماهی ها به سمت خونه برگشتن

به عشقت راه دریا رو بازم وارونه برگشتن

تو این دنیا یه آدم هست که دنیاشو تو میبینه

کسی که پای هفت سینت یه عمره سیب می چینه

کنار سبزه و سکه ، کنار آب و آیینه

تموم لحظه های شب ، سکوتت هفتمین سینه

تو هم درگیر تشویشی ، مث حالی که من دارم

برای دیدنت امشب تموم سال بیدارم

هوای خونه برگشته ، تموم جاده بارونه

یه حسی تو دلم می گه ، تو نزدیکی به این خونه

کنار سبزه و سکه ، کنار آب و آیینه

تموم لحظه های شب ، سکوتت هفتمین سینه

تو نزدیکی که ماهی ها به سمت خونه برگشتن

به عشقت راه دریا رو بازم وارونه برگشتن

تو این دنیا یه آدم هست که دنیاشو تو میبینه

کسی که پای هفت سینت یه عمره سیب می چینه

هوای خونه برگشته ، تموم جاده بارونه

یه حسی تو دلم می گه ، تو نزدیکی به این خونه

تو هم درگیر تشویشی ، مث حالی که من دارم

برای دیدنت امشب تموم سال بیدارم...

×.روزبه بمانی

همینجوری 11 : Your hair is Black your eyes are Blue

2011-06-07T00:37:00.006+04:30

یادم آمد ،

انقدر نگریستمتان که... ،

تمام دختران پرسیدند چرا انقدر به تو...؟!

پاسخش چشمان آهووارتان!

دست و دل بازی گیسوهایتان!

حرفهای پشت ابروهایتان!

گاهگاهی گریه و اندوهتان...

پُتک خجالت و لرزش بچه پرروی تهرانی که فقط گریست ،

نِگریست ، و شنید نجوایی را که گفت :

این عشق ها گذریست!

خواب دیدم ، گفتنیست...
برای شما هم شاید شنیدنیست...

...

باشد ،
خداحافظی نکن ،

بمان ،

فرار نکن ،

خوشبختیت آرزومه!

آرزویی که دیدنیست!

×.عنوان پست وامیست از شعر "خدمت شروع شد تاریک و تو به تو" از حامد عسکری

روی داد 21 : غریب !

2011-05-25T00:55:00.000+04:30

انگار عادت کردیم که همش یه چیزو بگیم ، برید تمام کارهایی که برای ایام فاطمیه روی صحنه است رو ببینید ، همه آخرش تابوت میارن ، برای بازی با احساس مردم ، امام حسن و امام حسین (ع) را میارن ، حضرت زینب ، بابا یه تکنیک جدید ، یه شکل و شمایل جدید ، 5 ساله داریم همینو می بینیم.

امان از دست این ملت که برای اینکه نشون بدن مثلا چقدر مقربند ، خودشونو می زنن ، بعد غش می کنن روی ما در حالیکه دارن گریه می کنن ، انگار نه انگار تئاتره!

زهرا از این بیشتر غریب نمیشه ،

تئاتر؛

تا اشکستان

روی داد 20 : این مردم بی نظـــــــــــــــــــــــــــــــیر!

2011-04-30T23:13:00.000+04:30

به جان خودم این کلمات برخیش بی ادبی هست ولی استفاده ازش عمدی نیست؛

برای حفظ حیثیت و حقوق مولف و سخنگوست؛

دیروز جمعه 9 اردیجهنم 90 ؛

روز – داخلی – تاکسی

(پشت سری من با تلفن)

- نه بابا این به من زنگ نزده...اینام میگن تا پول دیه رو ندین ما رضایت نمیدیم ، پزشکی قانونی...والا براش 4و دیویست دیه بریده...آره اینم گفته ماشینو می فروشم نمی ذارم بچم بره زندون...آره دیگه عرق خوریو ، لات بازیو چاقوکشیو این کارا آخر عاقبتش همینه دیگه ، حالا بذار پول بده ...(بوق)... شه ، دیگه از این غلطا نمی کنه!

(سیمتری نارمک ، یه نفر جلوی سینما ماندانا سوار شد)

- سینما نیم بهاست(انگار جمله ای بهتر برای اینکه سر صحبت رو باز کنه گیر نیاورده باشه)...

(من) : نه ، سه شنبه ها همه ی سینماها ، بعضیام مث ، ماندانا شنبه هام نیم بهان!

- قیمت اونوقت ؟

(من) : بستگی به سینماش داره ، مثلا ماندانا سینمای درجه ی یک حساب می شه!

-(دیگری) چیش درجه ی یکه این؟

(من) : تعمیرات کردن داخلشو ، دیگه صنف تصمیم میگیره!

- (همون دیگری) مختار الان شروع میشه ، (همه به طور همزمان به ساعت نگاه می کنند الا یک نفر) نمی رسیم بابا!

-(سوال کننده) بابا این چرت و پرتا چیه نگاه می کنین شما به قرآن؟!

-(دیگری) قشنگه ، حال میده ، شمشیرزنی داره توش...

(محمدپارسا و دینا که باید معرف حضور باشن ، برادرزاده های اینجانب ، وقتی مختار شروع میشه ، میدوئن جلو تلویزیون : "آخجون شمشیر بازی ، شمشیر بازی" ، حالا به نظر شما چه تفاوتی بین فهم این آقا و محمدپارسا و دینا وجود داره؟)

-(راننده) این سریاله چیه ، پسر با باباش دعواش شده ، قهر کرده ، یه دختریو می خواست ؟

-(دیگری) ستایش؟!!!

-(راننده) نه اونکه زنش حامله است ، مادره هم مرد؟

(من) : ستایشه دیگه داداش ، مهدی پاکدل بازی میکنه!

-(راننده) : قشنگه...

(من) : والا من نمی دونم ، مادرم می بینه!

-(دیگری) آقا ما اینارو تو فرودگاه دیدیم ، اینو با زنشو ، زنشم همون هنرپیشه هست ،

(من) : بهنوش طباطبایی!

-(دیگری) آره آفرین...آقا ما اینارو اونجا دیدیم ، چقدم لاغر شده بود زنش ، ملتم ریخته بودن دورشون ، یارو اومده بود استقبال حاجیش ، حاجیه اومده بود ، انگار نه انگار داشت از این دوتا امضا می گرفت...هر دوتاشونم چه تریپای خفنی داشتن...

-(سوال کننده) من که هیچ کدوم از این سریالارو نمی بینم ، چیه بابا اینا می سازن؟!

-(دیگری) منم معمولا نمی بینم ، می بینیم درو داف داره(!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!) نگا میکنیم!

(من) : آقا زیر پل پیاده می شم!

چهار ساعت قبل؛

روز – داخلی – منزل سرمیز درحال چای خوردن با پدر و مادر

(من) : مامان امروز هوا گرمه!

- چطور؟!!

- گرمه یا نه؟!!

- آره...

- جایی می خوای بری؟

- کجا دارم برم؟

- تئاتر...انقد برو تا تئاتر دونت درآد!

(پدر همچنان با تمانینه چای می نوشد)

اصل مطلب؛

خیلی دوست داشتم کار رو ببینم ، یک بار قبل این توی سالن اصلی تئاتر شهر ، قبل عید توسط(به کارگردانی)هادی مرزبان ، با اجرای گلاب آدینه ، ایرج راد ، سیما تیرانداز ، سیروس همتی ، صبا کمالی و... اجرا شده بود ، قبل از جشنواره هم کار آماده بود و در مجموعه ی برج آزادی اجرا شده بود ، در جشنواره هم حضور داشته ، ولی درکل توی باشگاه تماشاگران تئاتر از اون اجرا بد نوشته بودن ، مدت کار زیاد بود ، متنی بود از اکبر رادی ، نویسنده ای که معمولا با یک بار خواندن چیزی از متونش نخواهی فهمید ، ولی اینکار با یک بار دیدن قابل فهم بود به نظرم!

نقش خانجون :

محبوبه بیات ، بینظیر بازی کرد؛

و سایر بازیگرا شهره نبودند ، جز یکی که کمی آشنا بود ، اشکان صادقی ، شناختید ؟؟!! ،

منم نشناختم ، ولی چهرشو ببینید قطعا خواهید فهمید که کیست...

کار خوب به این میگن که همه چیزو بهت آموزش بده ، از دکور گرفته تا کارگردانی ، بازیگری ها هم ، با اینکه یه دست نبود ولی واقعا توی اپیزودهای آموتی و گَلی ، یه جون فوق العاده داشت ؛

خانمچه و مهتابی

×. ماندگاری از اکبر رادی

روی داد 19 : کتابـــــــــــــــــــم!

2011-04-29T01:14:00.001+04:30

وای...

مصیبت...

داستان...

نمایشنامه ای که آورده بودم تو اتوبوس و مترو ، تو راه رفت و برگشت بخونم افتاد...

حالا من کجام دقیقا ، اگه گفتین؟!

آفرین ردیف سه (یعنی آخرین ردیف) صندلی 13 ، آخرین صندلی بهم رسید ، باز خوبه صندلی رسید ، ملت که رو زمین نشسته بودن!

افتاد لای این آهنا که طبقه طبقه صندلی می شن میان بالا ، صندلی تئاتر دیگه!

بذار اول اینو ببندمش تا آخر متن همینجوری غصه ی کتاب منو نخورین ، به هر مصیبتی بود با کلی خاکی پاکی شدن از لای این میله هایی که صندلیهارو می ساختن رفتم درش آوردم...

البته بعد از اتمام نمایش!

جدا شگفت آور بودا...می دونین ، آدم انتظار نداره مثلا نمایشی که توی کارگاه نمایشه یهو انقد تماشاگر داشته باشه ، بعد انقدم خوب باشه...

دکور انقد ردیف ، از وسط صحنه ، نه من موندم ، یه لوستر آویزون بود ، لوستر چهارتا لامپ شمعی آفتابی داشت ، بعد برق داشت ، واقعا رو دکور خوب کار شده بود ، نسرین ادبی بازیگر نقش سوسن ، انگار مادرزاد معلمه ، من قشنگ حس کردم معلمه ، عین یکی از همکارای مادرم که توی مدرسشون ، از دوران طفولیت قشنگ خُلقیاتش برام ثبت شده بود...

من راجع به تک پسری که بعد از رویت دو خواهر(چه فیلم مزخرفی بود) به نمایش اضافه شد ، می تونم صدای گرم و افکار منفیشو هنوز مرور کنم ، احساس همزاد پنداری من و امثال من با اون به نظرم تکرار نشدنیه...

نمی دونم چرا همش دوست داشتم صابر هم باهام تو این نمایش می بود ، دوست داشتم نظرشو بعد از نمایش می پرسیدم ، ولی به نظرم لازمه که یه بار بره و ببینه این کارو...

دلچسب بود...

راستی رویا افشار بازیگر قدیمی تئاتر و تلویزیون(فیلم سینمایی ندیدم ازش خب) هم اومده بود ، نمی دونم اون آقائه کی بود ، چی بود ، چی کاره بود ، ولی دم در بود ، موقع خداحافظی عین منو یک پسر دیگه باهاش دست داد و خداحافظی کرد ، خب تقریبا همشون اینطورین ولی واقعا برام قابل هضم نیست ، نه نه اشتباه نکن ، غیبت نیست ، اینها براشون واقعا اهمیت نداره که در ملا عام اینکارو انجام میدن ، و اصلا به زعم اونها مساله ای نیست ، مسلما نه تنها واسه اونا ، بلکه واسه خیلیای دیگه هم عادیه و به نظر اونها باید واسه بقیه هم عادی تلقی بشه ، ولی یکی از دلایلی که خیلی در این زمینه اذیتم می کنه و خیلی وقتا نا امید از ادامه راه همین مساله است...

ولش کنیم...

کار قشنگ بود ، جون مادرتون برین ببینین ، بفهمین چی می گم ، همه چی بود دیگه ، همه چی داشت ، از هنر تا از این موردای آخری که اشاره کردم!

خداحافظی نکن!

روی داد 18 : سر درد آل پاچینو از دست گل مسی به تئاتر پارسا !

2011-04-28T13:20:00.005+04:30

دیروز چهارشنبه 7 اردیبهشت 90 ؛

آموزشگاه استاد سمندریان ، پلاتوی تمرینو ، آموزش و تست ، محل اجرای تئاتر عاقبت عشاق سینه چاک؛

...

واقعا راجع به تئاتر فقط می تونم دکور و گریم رو بگم :

بد نبود ،

شاید انتظار ما از شاگردای استاد سمندریان چیز دیگه ای بود ، متن دیگه جز این متن وجود نداشت که انتخاب کنین؟

ولی یه خوبی داشت ، اینکه کلی فکر کردیم که ،

- این پارسا پیروزفره؟

-من: نه بابا من پارسا پیروزفرو تو تالار ایرانشهر از نزدیک دیدم...این نیست که !

-ولی خیلی شبیهشه...

-من:آره شبیهه...

(پیروزفر به عقب نگاه می کند)

- منصور خودشه...

-پس ببند دیگه حرف نزن...

سه بار چشم تو چشم شدیم ، عین اینایی که از دماغ فیل افتادن بگی یه بار سلام کردیم بهش؟

انگار اون باید مارو بشناسه...

فقط می تونم بگم به خودم ، آینده ی بازیگریم ، و علی الخصوص منصور نصیری عزیز بسیار امیدوار شدم ، هرچند که به زعم خود منصور این کار از لحاظ تکنیکی از خیلی از کارهای دانشجویی ما سرتر بود!

ولی خب به سردردش تا وقت خواب نمی ارزید ، هرچند با گلهای مسی کمی جبران شد ،

درکل قبلش بیشتر بهم چسبید با رفیقم توی کافه ی آموزشگاه گپ ماندگاری زدیم ، اونجا تصویر دو هنرمند به جز استاد سمندریان و بازیگرانی که با او کار کرده بودند(رضا کیانیان ، هما روستا و...)بود ؛

چارلز چاپلین...

و...

...

تولدت مبارک ؛

آل پاچینو ؛

25 آوریل تولد آقای بازیگر جهان ؛

مبارک...

بیست و پنجم آوریل تولد مردی ست که کاپولای بزرگ در وصف‌اش گفته، اگر کارگردان نبود، دوست داشت یک پاچینو می‌بود، به همین بهانه مروری داریم بر گفته‌ها و اندیشه‌های این غول بازیگری سینمای جهان:

اگر یک بازیگر هستید به یک جور ناامنی احتیاج دارید. این کار زیر دیگ را روشن نگه می‌دارد
اتفاقی در کودکی‌ بیشترین تاثیر را در نگاهی که هم‌اکنون به دنیا دارم داشت، همان اولین فیلم‌هایی بود که زمانی که یک بچه کوچک بودم مادرم مرا به دیدن آن‌ها می‌برد. وقتی خانه می‌آمدم، تمامی نقش‌ها را بازی می‌کردم. این موضوع تاثیر فوق‌العاده‌ای در بازیگر شدن من داشت
در بین بازیگران بعد از براندو، من به آن‌ها بازیگران بعد از براندو می‌گویم
جیمز دین غزل بازیگری بود. مارلون سیاره‌ای است از آن خود، موفقیت روی او اثر خوبی نداشت، همیشه احساس کردم که مارلون واقعا نابغه بود، بعدها از این که بازیگر است نارحت بود
سه بازیگرشاخص این دوره شان پن، جانی دپ و راسل کرو هستند، آن‌ها باید با هم در برادران کارامازوف بازی کنند.
گری کوپر یک پدیده بود. در گرفتن و بالا بردن یک نقش
- چارلز لاتن بازیگر مورد علاقه من بود.
جک نیکلسن وجهه‌ی خاصی دارد
برای فرانک سیناترا احترام زیادی قائلم
جولی کریستی، دایان کیتون و مریل استریپ بی‌نظیرند

آلتمن را خیلی دوست دارم. با نحوه کارش آشنا نیستم . فقط می‌دانم آدمی است که دیدگاه خاص خود را دارد. وقتی فیلمی می‌سازد حس می‌کنی چیزی در جریان است
فرانسیس فورد کاپولا، انسان بزرگی است. برای همین است که چنین کارهایی انجام می‌دهد. چون واقعا گوش شنوا دارد. یکی از هوشمندترین آدم‌هایی است که تا به حال دیده‌ام
هیچوقت تا به حال شادی را درک نکرده‌ام
درک صحیحی از «شادی» ندارم. لحظاتی در زندگی وجود دارد که شما احساس رفاه و آرامش می‌کنید. مواقعی هم وجود دارد که خیلی تکراری‌اند
فكر نمي‌كنم كه خودبيني بخشي از بازيگري باشد. شايد بهتر است غرور را تعريف كنيم. در هر شخصی کرامت و عزت‌نفس وجود دارد و نياز دارد كه مطرح شود يا اينكه نظر بدهد. آن‌هايي كه بيهوده مغرورند، بازيگران خوبي نيستند
شما به عنوان يك بازيگر در اصل، خودتان را بازي مي‌كنيد. هر اسمي كه بخواهيد مي‌توانيد روي آن بگذاريد. البته، واقعاً آن بيشتر به طور ناخودآگاه صورت مي‌گيرد پس ممكن است خودتان متوجه نباشيد ولي براي اينكه به نقش‌تان نزديك شويد مجبوريد از تجربه خودتان استفاده بكنيد
نقاط ضعف من!… اي كاش مي‌توانستم موضوعي را مطرح كنم. احتمالاً اگر در مورد توانايي‌هايم از من سؤال مي‌كرديد باز هم چنين مكثي در پاسخ داشتم. شايد به خاطر اينكه، هر دوي آن‌ها يكي هستند

همه فيلم‌هايي كه بازي مي‌كنم، زندگي خودم را به من يادآوري مي‌كنند. چيز فوق‌العاده‌اي كه در مورد سينما وجود دارد اين است كه هر بار با افراد جديد آشنا مي‌شويد. بسياري از بازيگران هم مثل من تصور مي‌كنند كه دور هم جمع شدن براي به ثمر رساندن يك فيلم مثل يك زندگي خانوادگي است
صورت زخمي را دوست دارم. اما فيلم مورد علاقه من با بازي آل پاچينو «شيوة كارليتو» است
من تمركز«مایکل مان» حين انجام كار را خيلي دوست دارم. همانطور كه بعضي‌ها به كلي بازيگرند، او هم تماماً كارگردان است. تقريباً مي‌توان گفت كه با غريزه‌اش فيلم مي‌سازد.در اين صورت شما احساس مي‌كنيد كه حمايت مي‌شويد بنابراين به خودتان اجازه مي‌دهيد كه توانايي‌هاي خود را در اختيار او قرار دهيد تا او از آن‌ها استفاده كند
این که چطور نقشی را پویا و گویا بازی کنم تا خودم هم سروسامانی بگیرم. یک مکاشفه است
من برای اسکار بازی نمی‌کنم، چون بازیگری عشق من است، عشقی که هرگز نمی‌توانم رهایش کنم
مواقعي وجود دارد كه احساس مي‌كنيد نقشي هست كه مردم دوست دارند و مي‌خواهند شما را در آن نوع نقش‌ها ببينند بنابراين شما هم ترجيح مي‌دهيد چنين نقشي را گاهي اوقات بازي كنيد اما من اساساً «بي‌خوابي» را به خاطر كريس نولان و نوع كارش بازي مي‌كردم

كارگرداني يك نوع نگاه كلي به مسائل است كه من خيلي از آن برخوردار نيستم. اما چيز خوبي كه در مورد كارگرداني وجود دارد كنترل و مديريت داشتن بر عوامل است
بازیگری استفاده از قابلیت هاست. همیشه با خودم می گفتم حق باختن نداری، استفاده کن. بعضی خصوصیت‌ها را می‌شود حذف کرد تا کارایی آن‌ها بیشتر شود

شایلاک مردی است در برابر یک نظام و من اینجور نقش‌ها را دوست دارم. از جنس نقش‌هایم در «سرپیکو» و «بعدازظهر نحس» است. مردی است که با او بد تا کرده‌اند خیلی هم بد تا کرده‌اند
«الیور استون» فیلمنامه‌هایی می‌نویسد که جهانی می‌شوند
هر چه را که می‌بینی به همان می‌رسی
مونتانا شخصیتی دوبعدی بود. نمی‌خواستم از او شخصیتی ۳ بعدی بسازم. در مورد او این حالت را دوست دارم که زیاد اهل اندیشه نبود برای همین وقتی دوستش را کشت آن طور آشفته شد. نتوانست تحمل کند، پس در همان حالت باقی ماند و به همین دلیل به کوکائین پناه برد

منتظر فرصت بودم تا این رو بگم ولی با اینکه کمی

گذشته می ارزه !

- اگر می خواهید درباره بازیگر شدن چیزی بدانید فیلم "The Dresser" را ببینید. این فیلم فوق العاده است.

پاچینو...